کاسنی!

ســــوزم و ســــــازم و نــــآید ز درون فــــــریادم
                                                                     کاش من زودتر از فـاطمه جان می دادم
از زمــــــــانی کـــه شریک غمــم از دستم رفـت
                                                                     هــــــــــر دم آید غمی از نو به مبارکـبادم
کــــــــــاش روزی کـــــــــه زدی نــاله کنار دیـوار
                                                                     چون در سوخته می سوخت همه بنیادم
کــَس نداند که در آن دم به تو و من چه گـذشت
                                                                     تو نفــــس می زدی و من ز نفس افتادم

پ.ن:
1/ من آن یاس به خاک افتاده ی خشک از تب آهم ... که هر کــَس می رسد از راه با پا می برد راهم!
2/ کبوترانه از این خاک ها رها شده ای ... برای درد غریبی خود دوا شده ای ... ربود باد ز رویت نقاب و می بینم ... چقدر رنگ کبودی ِ ارغوان شده ای!
3/ دل من آگاه است، نظری خواهد کرد!
4/ وقتی تنور خانه روشن شد برایت ... گفتم خدارا شکر کم کم روبراهی!
5/ ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری ... برحذر باش که سر می شکند دیوارش!